Co się stanie z faworkami, gdy odłożysz je ciepłe do puszki > 자유게시판

• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Twaróg mielony i twaróg wiaderkowy wyglądają podobnie w opakowaniu, ale zachowują się zupełnie inaczej na patelni i w piekarniku. Pierwszy to twaróg o drobnej, jednolitej ziarnistości, często lekko podsuszony, When you have almost any queries concerning wherever along with how you can make use of otwórz, you are able to e mail us from the site. drugi — miękki, remont Mieszkania wilgotny, o konsystencji pasty. Wybór między nimi decyduje o tym, czy sernik się zetnie, czy pierogi będą się rozpadać, a pasta do kanapek nie zamieni się w wodnistą maź. Najczęstszy błąd to kupowanie „na oko", bez sprawdzenia, z czym naprawdę ma się do czynienia.

Jeśli ciasto wypada za rzadkie, zamiast mąki można dodać odrobinę mąki ziemniaczanej, kaszy manny albo jogurtu naturalnego — każdy z tych składników zmienia lepkość inaczej niż mąka pszenna. Gdy jest za gęste, wystarczy kilka łyżek wody lub mleka, dodawanych po jednej, z krótkim przemieszaniem po każdej. Zanim cokolwiek dodasz, usmaż jedną próbną porcję. To najszybszy sposób, żeby dowiedzieć się, czego ciastu naprawdę brakuje.

Największym błędem jest nakładanie zbyt dużej ilości nadzienia. W cieście drożdżowym, kruchym czy francuskim nadmiar marmolady zaczyna wrzeć, wytwarza parę i rozsadza strukturę. Przyjęło się, że na jedną porcję ciasta — na przykład placuszek czy rogalik — wystarczy płaska łyżeczka marmolady lub pół łyżeczki powideł. Jeśli używasz konfitury z dużymi kawałkami owoców, warto je najpierw rozdrobnić nożem, żeby nie przebijały ciasta i nie tworzyły kanałów, którymi sok ucieka na blachę.

Po pierwsze, rozchodzenie się ciasta. Jeśli sztuka rozpływa się na boki i traci wysokość, ciasto jest za rzadkie albo forma zbyt szeroka. Zanim upieczesz resztę, dodaj łyżkę mąki i wymieszaj delikatnie tylko tyle, ile potrzeba — nadmierne mieszanie po dodaniu mąki może ponownie rozrzedzić strukturę. Po drugie, kolor i czas. Jeśli wierzch zbrązowił się w połowie przewidywanego czasu, temperatura jest za wysoka. Obniż ją o kilkanaście stopni i wydłuż pieczenie, zamiast ratować kolejne sztuki przez przykrywanie folią, bo to zaburza wilgotność.

Nie chodzi jednak o to, że każde ciasto musi czekać pół godziny. Ciasto bardzo rzadkie, jak na cienkie naleśniki, po odstaniu może się rozwarstwić — woda wyjdzie na wierzch, mąka opadnie na dno. Trzeba je wtedy delikatnie zamieszać, nie ubijać. Ciasto gęste, na placki ziemniaczane czy racuchy, znosi odpoczynek lepiej i właśnie na nim zyskuje najbardziej.

Po ostudzeniu liczy się tylko jedno: wilgoć musi być odcięta od ciasta, a powietrze wokół musi mieć możliwość cyrkulacji. Najprostszy sposób to luźne ułożenie faworków w pojemniku w jednej warstwie, z odstępami, i przykrycie go ściereczką zamiast szczelną pokrywką. Tkanina przepuszcza nadmiar pary, ale zatrzymuje kurz. Jeśli musisz użyć puszki czy pudełka z pokrywką, włóż na dno i pod wieko kilka suchych, nieperfumowanych chusteczek papierowych — pochłoną wilgoć zamiast dopuścić do jej osadzania się na cukrze i cieście.

Typowe błędy, które psują efekt: układanie faworków meble na wymiar sobie jeszcze ciepłych, przykrywanie ich folią spożywczą, przechowywanie razem z ciastami wilgotnymi, takimi jak sernik czy ciasto z owocami, a także posypywanie cukrem pudrem dopiero przed podaniem — jeśli zrobisz to wcześniej, cukier wchłonie wilgoć i zamieni się w lepką warstwę. Cukier puder dodawaj tuż przed podaniem, a przechowuj faworki bez niego. Jeśli chcesz mieć pewność, że przetrwają dwa dni, sprawdzaj je raz dziennie: jeśli zaczną mięknąć, wyłóż je na blachę i wstaw na kilka minut do piekarnika nagrzanego do niskiej temperatury, najlepiej z uchylonymi drzwiczkami, żeby odparować wilgoć. Po takim podsuszeniu znów będą kruche, choć nie tak idealne jak świeże.

Faworki tracą chrupkość nie dlatego, że przepis był zły, tylko dlatego, że trafiły do zamkniętego pojemnika, zanim całkowicie wystygły. Para wodna, która zostaje w cieście po smażeniu, musi mieć gdzie uciec. Jeśli zamkniesz je jeszcze ciepłe, skropli się na ściankach puszki i wsiąknie z powrotem w kruche ciasto. Efekt po kilku godzinach to miękka, gumowata struktura. Dlatego pierwsza i najważniejsza czynność to pełne ostudzenie na kratce, nie na talerzu i nie na papierowym ręczniku przyciśniętym drugim talerzem.

Ilość ma znaczenie: im grubsza warstwa faworków w pojemniku, tym szybciej wilgoć krąży między nimi. Rozłóż je płasko, a jeśli masz ich dużo, użyj kilku pojemników zamiast jednego wypełnionego po brzegi. Nie mieszaj faworków z różnych partii smażenia, jeśli jedna jest jeszcze ciepła. I nie dosypuj świeżych do tych, które już stoją — różnica temperatur wprowadzi parę do całego pojemnika. Trzymając się tych zasad, dwa dni kruchości są realne bez żadnych specjalnych dodatków.

Gdzie trzymać faworki, żeby nie nasiąkły wilgocią z powietrza Miejsce ma większe znaczenie, niż się wydaje. Kuchnia, w której gotuje się wodę, zmywa naczynia albo parzy kawę, jest najgorszym wyborem, nawet jeśli faworki stoją w zamkniętym pojemniku. Para z gotowania przenika przez mikroszczeliny i osadza się na powierzchni. Najlepiej sprawdza się chłodna, sucha szafka z dala od zlewu, piekarnika i czajnika. Nie wkładaj faworków do lodówki — niska temperatura i wysoka wilgotność sprawiają, że cukier puder się rozpuszcza, a ciasto chłonie wodę jak gąbka. Zamrażanie też nie jest dobrym pomysłem, jeśli zależy ci na kruchości przez dwa dni; po rozmrożeniu faworki są wilgotne i tracą kształt.