Tłuszcz wsiąka w potrawę, bo skórka zdradza ten błąd > 자유게시판

• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Tłuszcz powinien mieć temperaturę około 175–180 stopni Celsjusza. Przy tej temperaturze spirytus odparowuje szybciej, ale i tak wolniej niż woda. Jeśli tłuszcz jest zbyt chłodny, poniżej 170 stopni, ciasto wchłania więcej oleju, a pączki smażą się dłużej i stają się ciężkie. Gdy tłuszcz jest zbyt gorący, powyżej 190 stopni, skórka zamyka się zbyt szybko, a wnętrze pozostaje surowe. Spirytus dodatkowo komplikuje ocenę – pączki mogą wyglądać na gotowe, bo szybko się rumienią, ale w środku wciąż będą wilgotne. Dlatego po wyjęciu pierwszego pączka zawsze sprawdź jego wnętrze, zanim uznasz, że czas smażenia jest odpowiedni.

Jajka dodawaj pojedynczo, ale licz je rozsądnie. Na pół kilograma twarogu wystarczą dwa duże jajka plus jedno żółtko. Zbyt wiele białka, zwłaszcza ubitego, daje efekt gąbki, która po ostygnięciu robi się gumowata. Żółtko natomiast odpowiada za delikatność i kruszenie. Mąkę dodawaj łyżkami, aż ciasto zacznie odchodzić od ręki, ale nadal będzie lekko lepkie. Typowy błąd to dosypywanie mąki „na zapas", żeby ciasto było wygodniejsze w formowaniu. Lepiej podsypać blat przy wałkowaniu niż zmieniać strukturę całej masy.

Pamiętaj też o odpoczynku ciasta po wałkowaniu. Rozciągnięte i natychmiast wrzucone na tłuszcz kurczy się, grubieje w środku i wypacza otwór. Odłóż uformowane placki na kilka minut pod ściereczką, żeby gluten się rozluźnił. Wtedy kształt i grubość zostaną takie, jakie ustawisz, a środek usmaży się równo z brzegami.

Na koniec rzecz, którą większość pomija: nie nadziewaj pączków po usmażeniu, jeśli mają poleżeć. Nadzienie wstrzyknięte przez otwór wbija się w strukturę ciasta i natychmiast zaczyna oddawać wodę wokół kanału. Jeśli musisz nadziewać po smażeniu, zrób to bezpośrednio przed podaniem. Wtedy nawet rzadsze nadzienie nie zdąży zaszkodzić. A jeśli chcesz mieć pewność, że nadzienie nie zamoknie nigdy, wybierz takie, które naturalnie zawiera mało wody: gęste powidła śliwkowe, pasta z daktyli, krem na bazie zmielonych orzechów z dodatkiem tłuszczu. Woda to wróg — tłuszcz i skrobia to twoi sojusznicy.

Bariera między nadzieniem a ciastem Nawet gęste nadzienie z czasem puści sok. Dlatego przed nadzieniem warto zamknąć je w cieście w sposób, który odetnie wilgoć. Sprawdzony sposób: po rozwałkowaniu krążka ciasta posyp środek cienką warstwą mąki ziemniaczanej lub bułki tartej, a dopiero potem nałóż nadzienie. Skrobia wchłonie pierwsze krople soku i spęcznieje, tworząc rodzaj zawiesiny, która nie wsiąknie w ciasto. Druga metoda to zamrożenie porcji nadzienia — uformuj kulki, połóż na blasze i wstaw do zamrażarki na 30–40 minut. Nadzienie włożone w ciasto w formie zamrożonej nie zdąży oddać wody, zanim pączek się usmaży.

Pierwszy krok to odwodnienie nadzienia. Powidła, marmolady i konfitury przed nadzieniem warto podsmażyć na patelni lub podgrzać w rondlu, aż zgęstnieją i zaczną „odchodzić od dna". Im mniej wolnej wody, tym mniejsze ryzyko, że przesiąknie przez ciasto. Jeśli używasz nadzienia z puszki lub słoika, odsącz je na sicie przez kilka minut, a następnie zagotuj z łyżką mąki ziemniaczanej lub agaru — zagęstnik zwiąże wodę i zatrzyma ją w masie. Uwaga: nie przesadź z mąką, bo nadzienie zrobi się kleiste i ziemiste.

Trzeci błąd to przechowywanie w zamkniętym pojemniku jeszcze ciepłych pączków. Ciepło + zamknięcie = sauna. Pączki muszą najpierw całkowicie ostygnąć na kratce, dopiero potem można je ułożyć w pojemniku. Jeśli chcesz je przetrzymać dłużej niż kilka godzin, przełóż je papierem do pieczenia tak, aby nie dotykały się bokami, i wstaw do chłodnego miejsca — nie do lodówki, bo zimno przyspiesza czerstwienie ciasta drożdżowego. W zamkniętym pojemniku w temperaturze pokojowej wytrzymają dobę, w chłodzie — do dwóch dni, ale tylko wtedy, gdy nadzienie było dobrze odwodnione.

If you have any sort of inquiries relating to where and exactly how to use aranżacja wnętrz, you could call us at the web site. Najczęstszy błąd to traktowanie tych dodatków jak zaklęcia na kruchość. Żaden z nich nie uratuje ciasta, które zostało zbyt długo wyrobione albo zrobione z samej mąki i jajek. Kolejny problem to temperatura składników. Spirytus i ocet dodawane do ciepłego ciasta mogą zmienić jego konsystencję — dodawaj je na końcu, do już połączonych i lekko schłodzonych składników. Śmietanę natomiast wyjmij z lodówki wcześniej, żeby miała temperaturę pokojową. Zimna śmietana powoduje, że ciasto się zwarzy i będzie się rwało przy wałkowaniu.

Pierwsza przyczyna: tłuszcz nie jest rozgrzany. Kiedy wkładasz potrawę do letniego oleju, białko na powierzchni nie ścina się od razu, więc tłuszcz wnika w mięso czy ciasto, zanim zdąży się wytworzyć bariera. Po czym to poznać? Skórka jest blada, matowa, miejscami przesiąknięta i miękka już po wyjęciu. Nie ma chrupiącej, szklistej warstwy. Jeśli po minucie smażenia powierzchnia nadal wygląda jak surowa, tłuszcz był za zimny. Rozwiązanie jest proste: rozgrzewaj tłuszcz do momentu, kolory ścian do salonu gdy zanurzona końcówka drewnianej łyżki otoczy się drobnymi bąbelkami, a dopiero potem wkładaj potrawę. Nie wrzucaj wszystkiego naraz, bo partia natychmiast obniży temperaturę i wrócisz do punktu wyjścia.