Co ucieka z warzyw podczas gotowania na parze, a co zostaje? > 자유게시판

• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Praktyczna zasada: Should you loved this informative article and you would love to receive much more information with regards to kolory ścian Do Salonu generously visit our web site. jeśli zależy ci na smaku od środka — sol na początku. Jeśli zależy ci na czasie i teksturze — sol pod koniec lub po zdjęciu z ognia. W wodzie na makaron i ryż sól ma sens głównie smakowy. W wodzie na warzywa korzeniowe — smakowy i strukturalny. W wodzie na strączki — lepiej poczekać. Kiedy nauczysz się rozdzielać te dwa efekty, przestaniesz solić na wyczucie i zaczniesz solić świadomie.

Pierwszym sygnałem jest zachowanie tłuszczu na powierzchni patelni. Świeży, dobrze rozgrzany olej jest gładki i lekko się „marszczy", gdy poruszymy patelnią. Gdy zaczyna się robić bardziej lepki, a kropla wrzucona na powierzchnię nie rozchodzi się równo, ale tworzy nieregularne wysepki, to znak, że temperatura jest już wysoka. To jeszcze nie alarm, ale moment, w którym trzeba zdjąć patelnię z ognia albo dodać składnik.

Sprzątanie w trakcie nie oznacza zmywania wszystkiego na bieżąco. Chodzi o usuwanie resztek, dopóki są miękkie. Patelnię po smażeniu wystarczy przetrzeć papierowym ręcznikiem i zalać gorącą wodą z kroplą płynu – tłuszcz spłynie sam, gdy skończysz jeść. Garnki po makaronie czy ryżu opłucz zimną wodą natychmiast, bo skrobia zasycha w twardą skorupę w kilkanaście minut. Blat przecieraj ściereczką, gdy coś na niego kapnie, a nie dopiero po całym gotowaniu.

Zacznij od osuszenia. Każdy kawałek mięsa, grzyba czy warzywa połóż na chwilę na ręczniku papierowym i osusz z obu stron. Następnie rozgrzej patelnię, zanim wlejesz tłuszcz — kropla wody rzucona na rozgrzaną powierzchnię powinna zatańczyć i szybko zniknąć. Tłuszcz dodawaj dopiero wtedy i poczekaj, aż zacznie lekko falować. Produkty układaj w jednej warstwie i zachowuj odstępy. Ciasne ułożenie obniża temperaturę i zamienia smażenie w duszenie, a wtedy woda odparowuje wolniej, ale i tak ucieka, zabierając ze sobą smak.

Podsumowując: gotowanie na parze zachowuje więcej witamin i minerałów niż gotowanie w wodzie, ale nie jest metodą bezstratną. Część składników i tak przechodzi do skroplonej pary, a witamina C i część witamin z grupy B rozkładają się pod wpływem temperatury. Krótko, w większych kawałkach, bez solenia na wstępie i z wykorzystaniem soku z dna – to praktyczne zasady, które pozwalają zatrzymać w warzywach to, co najcenniejsze.

Sól działa na dwa sposoby: chemicznie zmienia białka i wyciąga wodę z komórek oraz fizycznie podnosi temperaturę wrzenia. W kuchni oznacza to, że jedno dosypanie może poprawić strukturę potrawy, a inne tylko opóźni obiad. Warto rozdzielić te dwa efekty, bo większość błędów wynika z mieszania ich w jednym momencie.

Kiedy sól przyspiesza, a kiedy opóźnia gotowanie W wodzie na makaron czy ryż sól podnosi temperaturę wrzenia, ale w ilościach kuchennych robi to minimalnie. Łyżka soli na litr wody podniesie wrzenie o ułamek stopnia — to nie skróci gotowania w zauważalny sposób. Prawdziwy efekt jest inny: osolona woda wchodzi w makaron razem z wodą, więc smakuje on od środka. Jeśli solisz wodę dopiero po wrzuceniu makaronu, część soli zostaje na powierzchni, a część spływa z wodą.

Gotowanie na parze uchodzi za najłagodniejszą metodę obróbki cieplnej warzyw. Rzeczywiście, straty składników odżywczych są mniejsze niż przy gotowaniu w wodzie, ale nie znaczy to, że nic nie ucieka. Warto wiedzieć, co dokładnie dzieje się z warzywami pod wpływem pary i jak ograniczyć straty.

Przede wszystkim woda. Warzywa zawierają jej zwykle 80–95%. Podczas gotowania na parze część wody odparowuje, ale nie dochodzi do wypłukiwania składników do środowiska zewnętrznego, bo warzywo nie ma kontaktu z dużą ilością wody. To główna przewaga pary nad gotowaniem. Zostają w nich witaminy rozpuszczalne w wodzie, zwłaszcza witamina C i witaminy z grupy B, a także składniki mineralne, takie jak potas, magnez czy wapń. W gotowaniu w wodzie nawet połowa tych związków może przejść do wywaru, którego zwykle nie wypijamy.

Środek i dół to strefa dla tego, co psuje się najszybciej Środkowe półki, a zwłaszcza ta bezpośrednio nad szufladami, to miejsce na surowe mięso, drób, ryby, wędliny i nabiał, który ma postać dłużej. Surowe mięso kładź na talerzu lub w pojemniku, zawsze na najniższej półce, żeby sok nie kapał na produkty niżej. Nie wkładaj go do lodówki ciepłego — najpierw ostudź do temperatury pokojowej, inaczej podniesiesz temperaturę w całej komorze i zmusisz sprężarkę do cięższej pracy. Resztki z obiadu przełóż do płaskich pojemnikómieszkanie w bloku, żeby szybciej się schłodziły, i zjedz je w ciągu dwóch dni.

Na górnej półce i w drzwiach trzymaj produkty, którym wyższa temperatura nie szkodzi: słoiki z przetworami po otwarciu, musztardę, ketchup, sosy, masło w maślniczce, napoje. Sery żółte i twarogi lepiej jednak przesunąć wyżej tylko wtedy, gdy zjadasz je w ciągu dwóch, trzech dni — inaczej pleśnieją szybciej, niż zdążysz je wykorzystać. W drzwiach nie trzymaj mleka ani jajek, choć wielu tam je wciska. Mleko kwaśnieje szybciej, a jajka tracą świeżość przez wahania temperatury przy otwieraniu.